Ne bir ses

Yokluyorum malum en iyi hem kötü kısmı insandaki. Ne bir ses, ne bir heves. Hiçbir ses söz şarkı , ninni bile yükselmiyor içinden. Ben gençken, ruhum henüz bunamamışken, müzik kutusu gibiydi oysa, her açışında kapağını, bambaşka sesler yükselirdi.
Şimdi kurumuş bir pınar gibi, sessiz, susuz, çatlak, boş... Hiç ama hiçbirşey ona lezzet vermiyor, herşey sondemlerini yaşayan yarı ölü ihtiyarlar gibi gözünde.
Bitip gidecek. Hızlı ve acısız olsun mümkünse.. Ve asıl cümbüş başlasın...