nefes nefese

Fısıltılarla başladı her şey. Evren son anlarını yaşıyor oysa şimdi. Her şeye nihai noktayı koyacak olan tek şey ise fısıltının zıddı. Bir çığlık mı? Hayır bir ses. Sonuç ne olacak? Boru sesi? Ti. Ti ye mi alıyoruz kıyameti? Kimin var ki buna cesareti.Üfledi. Ruhundan üfledi. Sura üfledi. Annesine üf dedi. Üf deme. Af dedi. Sayılı nefes verdi. Nefes bir üf yada bir hu. Verilir ama nereye? Her nefesin hesabını vereceksek… cama hohlamayalım hiç. Boşa gitmesin nefesler. Ses olsun. Hayat olsun. Ruh olsun. Dua olsun. Doğum sancıları arasında alınan bir nefes olsun. Bir şehidin son nefesi olsun. Bir dervişin aşk ile söylenen Hu su olsun. İki nota arasında alınan nefes olsun. Bir ninenin torununu uyutmak için söylediği Hu su olsun. Allah için koşturanların durup bir soluklanması olsun. Bir ananın kaybettiği evladına ciğerden bir ah ı olsun. Toprağı çapa çapa kabartıp tohumları kucaklarına saçtıktan sonra çiftçinin bir oh u olsun. Bir alimin yada talebenin yorgunluktan uykuya kayan hafif solukları olsun. Tazecik bir bebeğin uykudan ayrılırkenki bir esneyişi belki. Ama bir mazlumun ahı, bir günahkarın vahı, bir zalimin kahkahası, bir esrarkeşin son fırtı, bir demkeşin kadehi diktiği tek nefesi, bir gafilin uykudaki horultusu, bir kafirin şirk kokan nefesi olmasın.Sayaç işliyor geriye doğru. Kaç nefesim daha kaldı? Bin mi? Onbin mi? Yüz mü? Üç mü? Peki bir? Neden olmasın. Sayaç işliyor her nefesim bir hayat olmalı! Nefesimi tutsam durdurabilir miyim zamanı?
şule diye biri